Sluiten

Steun Global Voices en doneer vandaag nog!

Onze vrijwilligers over de hele wereld zetten zich elke dag in om verhalen te schrijven of te vertalen die je nergens anders leest. Maar hiervoor hebben we jouw hulp nodig. Steun onze editors, onze technologie en onze projecten met een donatie aan Global Voices!

Doneer nu

Zie je al die talen? Wij vertalen de artikelen van Global Voices en maken zo burgermedia uit de hele wereld beschikbaar voor iedereen.

Rusland: Bloggers reageren op de bestorming van Tripoli

Dit artikel maakt deel uit van onze speciale berichtgeving over de opstand in Libië in 2011.

Het einde van de zomer is meestal geen drukke periode in de Russische blogosfeer, maar netizens zijn momenteel druk verwikkeld in discussies over de recente gebeurtenissen in Libië. Vergeleken met april 2011, toen Global Voices voor het eerst de Russische reacties op het conflict analyseerde [en], lijken de bloggers nu verdeeld in twee duidelijke groepen van sympathisanten en tegenstanders van kolonel Kaddafi.

Liberalen en nationalisten steunen de rebellen, terwijl communisten en impertsy (de heersende stroming imperialistisch-patriottistische bloggers) Kaddafi steunen en de NAVO ervan beschuldigden dat ze de resolutie van de Verenigde Naties schenden.

Aantal keren dat de woorden "Libië" (blauw) en "Kaddafi" (groen) in de Russische blogosfeer zijn gebruikt. Bron: Yandex.Pulse.

Aantal keren dat de woorden "Libië" (blauw) en "Kaddafi" (groen) in de Russische blogosfeer zijn gebruikt. Bron: Yandex.Pulse.

Imperialisten-patriotten en communisten blijven volhouden dat er sprake is van een “westers complot”. Zoals Marina Litvinovich al eerder opmerkte, is de steun voor Kaddafi wijdverbreid onder veel “patriottistische” en communistische bloggers. Een aantal van hen hielden, samen met een paar activisten die al aardig op leeftijd waren, een bijeenkomst bij de Libische ambassade in Moskou om hun steun te betuigen aan Kaddafi. zyalt [ru] en dervishrv [ru] hebben fotoverslagen van de bijeenkomst gemaakt.

Sympathisanten van Kaddafi in Moskou. Foto van Ilya Varlamov.

Sympathisanten van Kaddafi in Moskou. Foto van Ilya Varlamov.

Nikolay Starikov, een van de populairste online propagandisten, schreef [ru]:

Что происходит в Ливии? После безуспешных попыток свергнуть законную власть руками «ливийских власовцев», после попыток сломить Каддафи бомбардировками, Третий Рейх, то есть простите, «демократические» страны выложили свой последний козырь. Массовый десант своего спецназа в столицу Ливии. Который прикрывается авиацией НАТО, а также враньем и  сценическими постановками «свободных СМИ».

Wat gebeurt er in Libië? Na mislukte pogingen om de rechtmatige regering omver te werpen met de hulp van Libische collaborateurs, na de pogingen om Kaddafi door middel van bombardementen te breken, heeft het Derde Rijk, sorry, ik bedoel, hebben de “democratische” landen hun laatste troefkaart getrokken. Massale landingen van speciale militaire eenheden in de hoofdstad van Libië. Deze worden gesteund door vliegtuigen van de NAVO en door de leugens en de in scène gezette situaties die door de “vrije media” worden getoond.

Hij eindigde met de voorspelling dat Rusland misschien wel een van de volgende doelen van de NAVO is, en dit formuleerde hij in de vorm van een citaat van de Russische tsaar Alexander III:

У России есть только три союзника: ее армия, флот и органы госбезопасности. Все остальные при первой возможности на нас ополчатся.

Rusland heeft slechts drie bondgenoten: zijn leger, zijn vloot en de veiligheidsdienst. Verder is iedereen bij de eerste de beste gelegenheid tegen ons.

De Russische nationalist Vadim Bulatov [ru] was het hier helemaal niet mee eens:

1) Армия, включая элитную бригаду «охраны» Каддафи, до последнего воевать не стала. […]
2) Массы народа воевать на улицы не вышли. Скорее всего, понимая бессмысленность этой войны в блокированном от воды, пищи и прочего мегаполисе. Степень идеологического противостояния ливийского народа колониальной войне под своим руководством Каддафи вообще переоценил. Значит, антиколониальная риторика сейчас не работает как сильная идеология. Идеологическая война под антиколониальными лозунгами не эффективна. […]

1) Het leger, inclusief de elitebrigade bestaande uit de bewakers van Kaddafi, besloot pas helemaal aan het einde te gaan vechten. […]
2) Mensen gingen niet massaal de straat op om met de rebellen te vechten. Het lijkt erop dat ze hiertoe besloten omdat ze begrepen hoe zinloos het was om een oorlog te voeren in de stad terwijl de toegang tot water, voedsel en alle andere middelen was geblokkeerd. De omvang van het ideologische verzet van het Libische volk tegen de koloniale oorlog onder leiding van Kaddafi werd door de kolonel overschat. Het betekent dat antikoloniale retoriek nu niet werkt als een sterke ideologie. Ideologische oorlog onder antikoloniale leuzen is niet efficiënt. […]

Naast de gebruikelijke verdeeldheid tussen sympathisanten en tegenstanders leverden sommige bloggers interessant commentaar op de situatie in en rond Tripoli.

brainw45h merkte [ru] op dat de ironie van het lot wil dat Kaddafi en zijn idealen nu door zijn tegenstanders tot leven worden gebracht:

[…] смотрю я на то, что происходит в Ливии уже полгода и понимаю – идеалы молодого полковника Каддафи, грезившего арабским анархизмом, наконец воплотились в жизнь.(Вот серьезно, именно таким мне и представляется анархизм.) По иронии судьбы и к большому несчастью для Каддафи они воплотились при его жизни и во время его правления.

[…] Ik volg al meer dan een jaar wat er in Libië gebeurt en ik begrijp dat de idealen van de jonge kolonel Kaddafi, die droomde van een Arabisch anarchisme, eindelijk tot leven zijn gebracht. (Serieus, dit is precies zoals ik me anarchisme had voorgesteld.) Ironisch genoeg, en helaas voor Kaddafi, zijn deze idealen tijdens zijn leven, en tijdens zijn regime, in de praktijk gebracht.

Oleg Kozyrev concludeerde [ru]:

Главный урок истории с Ливией – диктаторы и век Интернета несовместимы. Поначалу сломаются диктаторы малых стран, а потом и больших. Один за одним, неумолимо.

И только чрезвычайная бедность (Африка) или полное отсутствие Интернета (Северная Корея) на какое-то время могут каким-то диктаторам продлить существование. Но, думаю, 21-й век все же их последний век.

De belangrijkste les van het Libische verhaal is dat dictators en het internettijdperk niet samengaan. Eerst stappen de dictators van de kleine landen op, vervolgens de dictators van de grote landen. Eén voor één, onvermijdelijk.

En alleen extreme armoede (Afrika) of een volledig ontbreken van internet (Noord-Korea) kan, in ieder geval voor nu, dictators de kans geven om hun bestaan nog even te rekken. Maar ik denk dat de 21ste eeuw hun laatste eeuw zal zijn.

Dit artikel maakt deel uit van onze speciale berichtgeving over de opstand in Libië in 2011.

Start een discussie

Auteurs graag inloggen »

Regels

  • Alle reacties worden beoordeeld door een moderator. Verzend je reactie maar één keer, anders kan deze als spam worden gemarkeerd.
  • Wees respectvol tegen elkaar. Reacties met hatelijke opmerkingen, obsceniteiten en persoonlijke aanvallen worden niet goedgekeurd.