Sluiten

Steun Global Voices en doneer vandaag nog!

Onze vrijwilligers over de hele wereld zetten zich elke dag in om verhalen te schrijven of te vertalen die je nergens anders leest. Maar hiervoor hebben we jouw hulp nodig. Steun onze editors, onze technologie en onze projecten met een donatie aan Global Voices!

Doneer nu

Zie je al die talen? Wij vertalen de artikelen van Global Voices en maken zo burgermedia uit de hele wereld beschikbaar voor iedereen.

Een Nepalese versie van Humans of New York brengt verhalen van mensen uit alle geledingen van de samenleving

“I have travelled to 71 out of the 75 districts and all the way from Mechi to Mahakali, alone in my wheelchair, to raise my voice for equal rights for people with disabilities in the new constitution.” (Surya Bahadur Ranabhat Yatri, Pokhara). January 1, 2016

“Ik heb, alleen in mijn rolstoel, door 71 van de 75 districten van Nepal gereisd – van Mechi to Mahakali – om aandacht te vragen voor gelijke rechten voor personen met een handicap in de nieuwe Nepalese grondwet.” Surya Bahadur Ranabhat Yatri, Pokhara. 1 januari 2016.
Foto: Jay Poudyal. Gebruikt met toestemming.

Als kind luisterde Jay Poudyal graag naar de volksverhalen die zijn oma hem vertelde [en – alle links]. Als volwassene kreeg hij belangstelling voor lezen, reizen en fotograferen. Maar hij begon stevig te drinken en werd een zware alcoholist.

Nadat hij met hulp van zijn vrouw een ontwenningskuur had gevolgd, ontdekte hij Humans of New York (HONY), een blog van Brandon Stanton die willekeurige mensen op straat interviewt en fotografeert. Het inspireerde Poudyal tot het maken van een Nepalese versie. Hij opende een Facebook-pagina en postte een verhaal dat hij deelde met zijn vrienden.

En zo begon de reis van Stories of Nepal.

Photographer Jay Poudel. Image by Yasodha Gauchan.

Photographer Jay Poudyal. Image by Yasodha Gauchan.

Op zijn fotoblog schrijft hij:

[…] ik reis om verhalen van het dagelijkse leven in Nepal te ontdekken en te delen. In de afgelopen jaren heb ik door de straten van Kathmandu gelopen en door Nepal gereisd om met mensen te praten. Ik was nieuwsgierig naar wat ze te vertellen hadden en luisterde naar hun droevige en vrolijke verhalen. Ik ben begonnen als fotograaf en legde deze momenten en mensen vast met mijn camera. Geïnspireerd door Humans of New York, vulde ik de foto's aan met gesprekken die ik met individuele personen had gehad. Een beeld zegt meer dan duizend woorden, maar een paar woorden kunnen het verhaal veranderen. De Stories of Nepal Facebook-pagina was geboren en de community is explosief gegroeid.

Stories of Nepal, met meer dan 265.000 volgers op Facebook, brengt verhalen van mensen uit alle delen van Nepal: de bergen, het centrale heuvelland en de zuidelijke vlakten.

Laten we een paar van zijn fotoverhalen bekijken.

De erfenis van Bara

Legacy of Bara. Used with permission.

De erfenis van Bara. Foto: Jay Poudyal. Gebruikt met toestemming.

Op de plek waar jij nu foto's maakt, keek ik als kind toe hoe mijn opa en daarna mijn vader Bara Aloo maakten. Ik ben de derde generatie die de traditie voortzet.

Wij serveren en brengen al 80 jaar bara's rond. Mijn opa, Krishna Raj Shrestha, heeft deze winkel geopend opdat reizigers en kruiers, onderweg van Kathmandu naar Bhaktapur, een tussenstop konden maken voor een proteïnerijke snack. Mijn vader, Ramsharan Shrestha, heeft de zaak overgenomen. Toen hij er mee stopte heb ik het overgenomen en ik doe het nog steeds.

Bara is een licht, sponsachtig deeg, gemaakt van linzen. Een bara is een soort kleine, platte pannenkoek.

Wat maakt jouw bara speciaal?

Mijn passie om perfecte bara's te maken. Bovendien gebruik ik voor de bara's alleen huisgemaakte zonnebloemolie. Ze worden in een op hout gestookt fornuis gebakken en in bladeren geserveerd.

Mukesh Shresta is eigenaar van een kleine Bara Pasa (Bara Shop) op 7 Pahakha Bazaar Madyapur Thimi.

Vanavond eten we vis

Fishes tonight. Used with permission.

Vanavond eten we vis. Foto: Jay Poudyal. Gebruikt met toestemming.

We moeten eten, wat er ook gebeurt. Hoe gelukkig of verdrietig we ook zijn. Hoe rijk of hoe arm we ook zijn. Vanavond eten we, hoop ik, vis. Tenminste als jullie me laten vissen (gelach). (Rapti rivier bij Patiyani, Chitwan)

Geweld tegen vrouwen

VAW. Used with permission.

Geweld tegen vrouwen. Foto: Jay Poudyal. Gebruikt met toestemming.

Levend verbrand. Geslagen en gedwongen om menselijke uitwerpselen te eten omdat ze een ‘heks’ is. Verkracht. Gemolesteerd. Lichamelijk en geestelijk misbruikt, in openbare ruimten, voor de ogen van zwijgende omstanders. Het nieuws over geweld tegen vrouwen in onze directe omgeving en verre gemeenschappen is wreed en schokkend. Als kunstenaar ben ik van mening dat het een even schokkende reflectie en antwoord verdient om in ieder geval een ongemakkelijk gevoel teweeg te brengen over wat wij in onze maatschappij toestaan en accepteren, in een land waar de levende godin en maagd Kumari wordt aanbeden, in een wereld die is opgebouwd door moeders, zusters en vrouwen. Kumari is een levende godin en middelpunt van enkele van onze grootste festivals. Waarom wordt verering van de vrouw voorbehouden aan goden en niet aan hun sterfelijke tegenhangers waarop ze zijn gebaseerd?

– Aditya Aryal, Gairidhara, Kathmandu

Hij kost 1 lakh roepies (circa US$1,000)

It costs Rs. 1 lac. Used with permission.

Hij kost 1 lakh. Foto: Jay Poudyal. Gebruikt met toestemming.

Ik heb een kudde van vijftig paarden. Als iemand mij vraagt om zijn paarden bij mijn paarden te laten lopen zijn het er soms wel zeventig. Dit paard heet Sete en is heel gehoorzaam maar ook verlegen. Hij kan een last van 100 kg per keer dragen.
Hij kost 1 lakh roepies [1,00,000 NPR].

– Subash Subedi, Met in Syangboche, Mustang.

Ik was gek

I was mad. Used with permission.

Ik was gek. Foto: Jay Poudyal. Gebruikt met toestemming.

Van oudsher zijn wij sjamanen. Ik was voorbestemd om na het overlijden van mijn vader in zijn voetsporen te treden. Maar ik wilde geen sjamaan worden. Ik wilde iets gewoons doen. Ik wilde misschien boer worden en naar school gaan. Maar elke keer als ik school te berde bracht, begon mijn vader te trommelen en zijn toverspreuken te chanten. Hij zei dat ik bezeten was. Ik raakte in een depressie en werd psychotisch. Ik herkende geen mensen en plaatsen meer en liep soms naakt op de rivieroevers. Op een dag kwam er een meisje naar me toe en gaf me bijvoet, een alsemachtige plant, en water. Ze vroeg me om op de plant te kauwen en het water drinken. Dat heb ik gedaan en toen was ik genezen. Ik trok mijn kleren aan, ging naar huis en vertelde mijn vader dat ik hem zou gehoorzamen. Op die dag werd er thuis een groot feest gevierd. Mijn vader offerde een geit en een kip en na lange tijd at ik mijn buik weer vol.

– Lakpa Dorje Sherpa, Gadi, Sankhuwasabha

Alles komt goed

Everything will be fine. Used with permission.

Alles komt goed. Foto: Jay Poudyal. Gebruikt met toestemming.

We waren even oud toen we trouwden, misschien 17 jaar. We zijn nu bijna vijftig jaar samen. We hebben samen gelachen en gehuild. Maar vorig jaar is ze gestorven en nu ben ik alleen. Ze kwam altijd naast me zitten om mij te helpen met manden maken en dan praatten we urenlang. Als het middageten klaar was, bracht ze dat altijd naar me. Ze was een opgewekte vrouw. Ik voel haar nog steeds om me heen. Zo nu en dan voel ik haar aanwezigheid en dan kijk ik om of ze daar staat. Soms hoor ik haar fluisteren: “Maak je geen zorgen, alles komt goed.”

– Nati Kazi Maharjan, Chapagaun, Lalitpur

Tattoos voor het hiernamaals

Tattoos for afterlife. Used with permission.

Tattoos voor het hiernamaals. Foto: Jay Poudyal. Gebruikt met toestemming.

Vroeger, toen de vrouwen van mijn leeftijd nog meisjes waren, kwam er een man uit India om tattoos op onze lichamen te zetten. Toen mijn vriendin haar tattoo kreeg, zag ik tranen van pijn in haar ogen. Ik zou na haar aan de beurt zijn en ik weet nog dat ik bang was. Ik kon die nacht niet slapen. Ik vroeg de volgende dag aan mijn moeder waarom ik een tattoo moest laten zetten. Ze zei: “Wie trouwt er met een meisje zonder tattoo? Niemand zal je tot vrouw nemen als je geen tattoos hebt.” Ik begreep dat nooit. Later leerde ik dat in onze cultuur tattoos ook een eerbetoon aan de natuur zijn. We nemen niets mee als we dood zijn, maar ik heb deze tattoos. Het is een geschenk van dit leven en deze natuur dat ik meeneem naar mijn hiernamaals.

– Thagani Mahato, Meghauli, Chitwan

Start een discussie

Auteurs graag inloggen »

Regels

  • Alle reacties worden beoordeeld door een moderator. Verzend je reactie maar één keer, anders kan deze als spam worden gemarkeerd.
  • Wees respectvol tegen elkaar. Reacties met hatelijke opmerkingen, obsceniteiten en persoonlijke aanvallen worden niet goedgekeurd.