Afghaanse meisjes in een klaslokaal. Screenshot uit de video ‘Afghaanse meisjes doen examens, ondanks een jaar schoolverzuim’ op Al Jazeera English YouTube kanaal. Redelijk gebruik.

Dit artikel is in 2025 geschreven door S. Haidari. Het is gepubliceerd als onderdeel van een speciale serie over de verhalen van Afghaanse jonge vrouwen en meisjes na de machtsovername door de Taliban in augustus 2021.

Ik ben een meisje uit Afghanistan, een land waar talloze dromen onwaarachtig zijn geworden. 

Ik was een meisje met grote toekomstdromen. Dromen, waarvan ik wist dat ik ze alleen waar kon maken door hard werken, onderwijs en veerkracht, met veel uitdagingen die me nog stonden te wachten. 

Samen met mijn vader, die als een rots in de branding naast me stond, werkte ik onvermoeibaar om mijn dromen naderbij te brengen, niets nalatend om mijn doel te bereiken.

Toen kwam het moment dat mijn land door oorlog in vuur en vlam stond, en de dromen van velen tot nul werden gereduceerd. Toch gaf ik de hoop niet op. Ondanks de zware omstandigheden vocht ik toch door, voor een prachtige en welvarende toekomst. 

Maar toen de Taliban het land overschaduwde, veranderde het leven van iedereen, vooral van meisjes. Alles werd problematischer, maar de meisjes lieten van zich horen. Ze stonden op en vochten voor hun rechten. 

Naarmate de tijd vorderde en het conflict verdiepte, werden onze hoop en aspiraties de bodem ingeslagen. Samen met mijn leeftijdgenoten belandden we in een situatie waar alle wegen naar de toekomst werden afgesloten.

Alert blijven en op zoek naar nieuwe mogelijkheden

Te midden van dit alles gaf mijn vader nooit op. Hij zocht altijd naar kansen voor mijn zusje en mij, zodat we onze opleiding konden vervolgen. We verhuisden naar een andere stad en hoopten daar onze studies voort te zetten. Maar zelfs daar waren de deuren voor het vergaren van kennis en onderwijs voor ons gesloten.

Ondanks alles heb ik nooit opgegeven en bleef ik zoeken naar nieuwe wegen om door te gaan met mijn opleiding. Uiteindelijk sloot ik mij aan bij een instelling op het gebied van verloskundige wetenschappen, aangezien dat de enige plek was waar meisjes nog mochten studeren.

Maar al gauw beval de Taliban de sluiting van alle onderwijsinstellingen, waardoor meisjes op geen enkel vakgebied meer mochten studeren.

Op dat moment was onze wanhoop volledig. We werden van alles buitengesloten, zelfs van onze fundamentele mensenrechten.

Altijd trouw aan onze dromen

Buurlanden en de internationale gemeenschap keken oogluikend toe, alsof wij, Afghaanse meisjes, nooit hadden bestaan. In het licht van deze onderdrukking en onrechtvaardigheid lieten ze niets van zich horen en ondernamen ze geen stappen om de situatie van de meisjes te verbeteren.

Toch blijf ik als Afghaans meisje in mijn dromen geloven en standvastig om elke tegenslag het hoofd te bieden. Hoewel de deuren voor het volgen van onderwijs voor ons zijn gesloten, zal ik nooit opgeven, ongeacht welke hindernissen we ook tegenkomen.

Ik weet zeker dat wanneer Afghaanse meisjes het recht op onderwijs wordt ontzegd, zij en de Afghaanse samenleving geen toekomst meer hebben.

Ik blijf trouw aan mijn dromen en hoop dat op een dag de wereld onze stemmen zal horen en voor onze rechten zal opkomen. Ik blijf hopen op een mooie en welvarende toekomst voor alle heldhaftige meisjes in mijn land, Afghanistan.