Jongvolwassenen worden gedwongen tot fysieke oefeningen in een gedragscorrectiecentrum. Screenshot van het YouTube kanaal van BBC Chinese.

Op een zondagochtend in maart arriveerde een 21-jarige muziekstudente bij een appartementencomplex in Beijing om pianoles te geven – een bijbaantje waarmee ze haar studie financierde. Haar vader, haar tante en twee medewerkers van een particuliere tuchtinrichting wachtten haar op.

Haar familieleden beweerden dat de vreemdelingen politieagenten waren die onderzoek deden naar een familielid. Ze dwongen haar in een busje, namen haar telefoon in beslag en reden haar honderden kilometers verderop naar een gesloten instelling in de provincie Henan, China, zogenaamd voor ‘internetverslavingsrehabilitatie’.”

Ze bleef daar elf dagen.

Haar internetgebruik had weinig te maken met haar opsluiting. Volgens een onderzoek van Southern People Weekly, keurden haar ouders haar vriend af en geloofden ze dat hun voorheen gehoorzame dochter niet meer naar hen luisterde. Ze betaalden de instelling om haar te isoleren, haar dagelijks leven te controleren en haar onder druk te zetten de relatie te beëindigen. Uit openbare berichten blijkt dat deze instelling 26.800 yuan (ca. 3.440 euro) rekende voor een verblijf van zes maanden, of 36.800 yuan (ca. 4.724 euro) voor een jaar, inclusief kost en inwoning.

Het personeel vertelde haar dat ze mocht vertrekken zodra ze haar vriend was vergeten. Ze was op dat moment wettelijk meerderjarig en volledig zelfstandig.

Haar casus maakt deel uit van een breder patroon.

Een markt voor controle

Een onderzoek van China Newsweek uit juli 2026 documenteerde verschillende volwassenen die door hun families in soortgelijke instellingen waren geplaatst. Een 21-jarige winkelmedewerker vertelde dat medewerkers hem hadden vastgebonden en honderden kilometers hadden vervoerd nadat zijn ouders hen hadden betaald om zijn slaapgewoonten te corrigeren. Een 25-jarige alleenstaande vrouw vertelde dat drie mensen haar huis waren binnengedrongen, haar telefoon hadden afgepakt en haar vanuit Jiangxi naar een tuchtschool in Hubei hadden gebracht.

In een andere casus adviseerde een instelling een moeder om haar 26-jarige zoon naar Chongqing te lokken met de belofte van een vakantie. Hij bracht 82 dagen in de instelling door.

Verschillende voormalige gedetineerden rapporteerden de instellingen later wegens onrechtmatige detentie of beperking van de persoonlijke vrijheid. Hun klachten leidden niet tot strafrechtelijke vervolging.

Voor veel lezers buiten China voelen “Internetverslavingskampen” aan als een overblijfsel uit de vroege jaren 2000. Deze instellingen werden in die tijd berucht vanwege militaire oefeningen, fysieke straffen, gedwongen opsluiting en elektroshocktherapie. In 2009 gaf het Chinese Ministerie van Volksgezondheid de opdracht om het gebruik van elektrostimulatie voor de behandeling van internetverslaving te stoppen, vanwege onvoldoende bewijs voor de veiligheid en effectiviteit ervan.

De industrie overleefde de publieke verontwaardiging. Ze paste haar boodschap aan en bleef actief.

Tegenwoordig functioneert ‘internetverslaving’ als een flexibel label voor gedrag dat door families wordt afgekeurd. Het kan onder andere gamen, romantische relaties, onconventionele banen, onregelmatige slaaptijden en verzet tegen eisen van ouders omvatten.

Hoewel internetverslaving niet wordt erkend in de Internationale Classificatie van Ziekten, 11e Editie (ICD-11), de wereldwijde maatstaf voor de diagnoses van psychische aandoeningen, erkent China internetverslaving al sinds 2008 als een klinisch probleem. Deze officiële terminologie stelt families in staat hun handelen te rechtvaardigen. Een meningsverschil wordt een stoornis. Ouderlijke afkeuring wordt een probleem. Opsluiting wordt een behandeling.

Sommige instellingen noemen zichzelf nu gespecialiseerde opleidingsscholen, gezinseducatiecentra, gedragscorrectieprogramma's, psychologische begeleidingscentra of jeugdorganisaties. Deze labels geven gedwongen opsluiting en dwangpraktijken de schijn van onderwijs en zorg.

De basis van de transactie blijft duidelijk. Families betalen particuliere organisaties om kinderen te disciplineren die zij als onhandelbaar beschouwen.

De industrie past dit model toe op volwassenen.

Een leemte in de handhaving

Ouders hebben geen wettelijke bevoegdheid over volwassen kinderen die volledig handelingsbekwaam zijn. Wettelijk gezien kunnen ze niet bepalen waar die volwassen kinderen wonen, met wie ze daten, welk werk ze doen of hoe ze hun dagelijks leven inrichten. Emotionele druk, financiële afhankelijkheid en familieverplichtingen kunnen de ouderlijke invloed echter in stand houden, zelfs wanneer er geen wettelijke controle meer is.

Particuliere tuchtinrichtingen bieden gezinnen een manier om die grens te omzeilen.

De instellingen bieden vervoer, toezicht, opsluiting, isolatie, gedwongen routines en psychologische druk. Ze confisqueren telefoons, beperken de bewegingsvrijheid, controleren de communicatie en eisen gehoorzaamheid. Ouders kopen vormen van controle die ze wettelijk gezien niet langer zelf kunnen uitoefenen. Ze breiden het ouderlijk gezag uit nadat dit wettelijk gezien al is beëindigd. Ze maken van dwang een commerciële dienst.

Uit de recente casussen blijkt ook dat er sprake is van een leemte in de handhaving.

Artikel 238 van het Chinese strafrecht verbiedt het onrechtmatig vasthouden van iemand anders of het anderszins ontnemen van diens persoonlijke vrijheid. 

In het geval van de muziekstudent uit Beijing gaf de politie een schriftelijke kennisgeving uit waarin stond dat er “geen strafbare feiten” waren gepleegd en dat de zaak niet zou worden voortgezet. Het gepubliceerde rapport vermeldt geen verdere motivering. Er wordt niet uitgelegd hoe de politie de valse identificatie van medewerkers van de instelling als politieagenten, de ontvoering en het vervoer van een volwassene, de inbeslagname van haar telefoon en haar elf dagen durende gedwongen opsluiting heeft beoordeeld.

De mededeling bevat een conclusie, maar laat de centrale vraag onbeantwoord: waarom was het rapport niet voldoende om een strafrechtelijk onderzoek te starten?

Andere casussen onthullen fragmenten van de redenering die in de praktijk wordt gebruikt. Eén ouder kreeg naar verluidt te horen dat de plaatsing als vrijwillig gold omdat de familie daarvoor toestemming had gegeven. Andere zaken liepen vast over jurisdictie en moeilijkheden bij het bewaren van bewijsmateriaal. Deze verklaringen stellen de beslissing van de ouders centraal en laten het gebrek aan toestemming van de volwassen gedetineerde onopgelost.

Opsluiting als bescherming

Bij een afzonderlijk onderzoek door Jiemian News in juni 2026 werden volwassenen vanaf 33 jaar in dergelijke instellingen aangetroffen en werd gemeld dat op één locatie volwassenen en minderjarigen in vrijwel gelijke aantallen aanwezig waren.

Er is geen officiële telling van het aantal volwassenen dat gedwongen in dergelijke voorzieningen verblijft, of van het aantal voorzieningen in het hele land. Eind juni 2026 telde één instelling in Chongqing naar verluidt bijna 100 volwassenen. De instellingen zijn verspreid over steden en provincies in heel China, wat betekent dat er honderden – zo niet duizenden – volwassenen tegen hun wil vastgehouden kunnen worden omdat hun familie het niet eens is met hun levenskeuzes.

Ouders omschrijven de opsluiting als bescherming. Instellingen presenteren het als onderwijs, counseling of gedragsinterventie. De politie komt families tegen die volhouden dat ze in het belang van hun volwassen kind handelen.

De opgesloten persoon heeft mogelijk geen telefoon, geen toegang tot onafhankelijke rechtsbijstand en geen mogelijkheid om het verhaal van de familie tegen te spreken. In beide onderzoeken wordt beschreven dat instellingen geënsceneerde geluidsopnames gebruiken om verslag te leggen aan de familie of de politie. Gedetineerden werd gevraagd te zeggen dat ze veilig waren, hun ouders dankbaar waren, of klaar waren om de relaties te beëindigen waar hun families tegen waren.

Familietaal verzacht de schijn van dwang. Gedrag dat onmiddellijk alarm zou zaaien tussen vreemden, kan worden behandeld als een privé meningsverschil als het door een ouder wordt georganiseerd.

Door deze reactie kunnen particuliere instellingen opereren tussen onderwijsdiensten en onwettige vrijheidsberoving.

De instellingen vertrouwen ook op vage definities van ‘wangedrag’ die de detentie van mensen kunnen rechtvaardigen. De recente gevallen hadden betrekking op een romantische relatie, onregelmatige slaaptijden, zogenaamd overmatig gamen, werkgewoonten, werkloosheid en carrièrekeuzes die ouders als ongepast beschouwden. Geen enkele vereiste een duidelijke medische diagnose.

In feite verkoopt deze industrie gezinnen de macht om de volwassenheid op te schorten. Tegen betaling bieden ze vervoer, isolatie, bewaking, gedwongen routines en gehoorzaamheid onder het mom van onderwijs.

Hun voortbestaan ​​weerspiegelt meer dan alleen een falende regelgeving. Het legt ook de hardnekkigheid bloot van een gezinsideaal waarin het ouderlijk gezag naar verwachting voortduurt wanneer een kind volwassen wordt, en waarin gehoorzaamheid eerder een morele verplichting dan een wettelijke keuze is.

Zolang die verwachting de grens tussen ouderlijke zorg en persoonlijke vrijheid blijft vervagen, zal er een markt zijn voor bedrijven die bereid zijn de controle over volwassenen te verkopen die voor de wet vrij zijn.