Vrouwen in Afghanistan. Screenshot uit de video ‘Women’s rights being rolled back in Afghanistan – BBC News’ op het BBC News YouTube-kanaal.

Dit artikel is in 2025 geschreven door Arezo. Het wordt met haar toestemming gepubliceerd als onderdeel van de speciale berichtgeving, waarin de verhalen van jonge vrouwen en meisjes uit Afghanistan na de machtsovername door de Taliban in augustus 2021 worden verteld.

Sinds de Taliban in augustus 2021 de macht in Afghanistan overnam, schendt de beweging de mensenrechten en breekt zij ook de structuren af die deze rechten beschermen. Vooral vrouwen en meisjes worden hierdoor getroffen. De strenge regels van de Taliban hebben hen van bijna al hun fundamentele rechten en vrijheden beroofd.

Een van deze maatregelen is de sluiting van scholen, universiteiten en andere onderwijsinstellingen voor vrouwen en meisjes. Een andere maatregel is het verbod voor vrouwen om bij de overheid of in de particuliere sector te werken. Een van de ernstigste vormen van onrecht en onderdrukking waarmee Afghaanse vrouwen te maken hebben, is dat zij niet mogen deelnemen aan het economische en openbare leven.

Ondanks de aanvankelijke belofte van de Taliban in 2021 om de rechten van vrouwen te beschermen, heeft de beweging sindsdien alleen maar regels ingevoerd die vrouwen hun mensenrechten en sociale rechten ontnemen. Daarmee is Afghanistan voor vrouwen in feite een gevangenis geworden.

Van de verplichte hijab tot de beperkingen voor vrouwen die zonder een mahram (een mannelijk familielid) naar buiten gaan: al deze regels zijn bedoeld om de bewegingsvrijheid van vrouwen in te perken en hen thuis te houden. Tegenwoordig zijn vrouwen en meisjes nog maar zelden te zien in het openbare en sociale leven.

Kortom, de regels van de Taliban ontnemen Afghaanse vrouwen hun rechten en kansen om zich te ontwikkelen.

Het leven als onderneemster

Als Afghaanse vrouw heb ik zelf onder deze beklemmende en onveilige omstandigheden geleefd en gewerkt. Toch besloot ik in Afghanistan onderneemster te worden.

In 2023 richtte ik een bedrijf op in de schoonmaakmiddelensector en de kunststofsector. Ik had er zes vrouwen en acht mannen in dienst.

Vanaf het begin ondervond ik veel tegenwerking.

Als ik bij de autoriteiten en particuliere organisaties langsging om mijn bedrijf te registreren en zaken af te handelen, werd ik vreemd aangekeken en werden me ongepaste en onnodige vragen gesteld. Als ik winkels bezocht om de markt te verkennen en te achterhalen wat klanten nodig hadden, keken mensen me minachtend en afkeurend aan.

Maar ik gaf niet op. Ondanks alle tegenwerking bleef ik me verzetten tegen discriminatie van vrouwen.

Elke dag ging ik vol angst en zorgen naar mijn werk. Op elk moment konden leden van de Taliban het kantoor binnenkomen en me eindeloos ondervragen over mijn hijab of andere zaken.

Toen ik mijn bedrijf leidde, vroegen ze me alle medewerksters te ontslaan en alleen de mannen in dienst te houden. Zelfs toen ik hen probeerde tegemoet te komen door aparte ruimtes voor vrouwen en mannen in te richten, bleven ze redenen aanvoeren om de aanwezigheid van vrouwen op kantoor verder te beperken.

Na verloop van tijd werd ik gearresteerd en overgebracht naar de afdeling zware criminaliteit. Ik zat lange tijd vast en werd zonder enig respect behandeld, niet als mens, vrouw of onderneemster.

Het enige wat ik probeerde te doen, was in mijn levensonderhoud voorzien en anderen aan werk helpen.

Toen ik uiteindelijk werd vrijgelaten nadat mijn familie voor mij had ingestaan, voelde ik me diep vernederd en gekleineerd. Dat zal ik nooit vergeten.

Eindeloze beperkingen en verlies van hoop

Vooral Afghaanse vrouwen die ervan dromen een zelfstandig leven te leiden, krijgen onder het Talibanbewind te maken met eindeloze beperkingen. We hebben geen uitzicht op een betere toekomst.

Onze mogelijkheden om onderwijs te volgen en te werken, onze bewegingsvrijheid en zelfs de vrijheid om zelf te bepalen wat we dragen, zijn sterk beperkt.

De toekomst van Afghanistan ziet er met de dag somberder uit, vooral voor vrouwen.

Het leven onder het Talibanbewind bestaat uit niets dan leed en beperkingen.

Als Afghaanse vrouwen leven we in een vorm van maatschappelijk isolement, waarin ons niet alleen onze persoonlijke vrijheid is ontnomen, maar ook de hoop op een betere toekomst.