Afbeelding uit een artikel door Kant Kaw. Bron: Exile Hub, contentpartner van Global Voices.

Exile Hub is partner van Global Voices in Zuid-Oost Azië, als reactie op de staatsgreep in Myanmar in 2021, met het accent op het bijstaan van journalisten en verdedigers van mensenrechten. Dit bewerkte artikel is opnieuw gepubliceerd onder een wederzijdse onderlinge overeenkomst met Global Voices.

Kant Kaw’s journalistieke loopbaan begon officieel in 2009, maar haar verhaal dateert al lang daarvoor. Als kind verslond ze alle mogelijke boeken, geboeid door de macht van het woord. Ze droomde ervan om schrijver te worden, maar ze begreep al vroeg dat ze van het schrijverschap alleen niet kon leven. Dus zocht ze naar praktisch werk, maar bleef haar passie trouw.

Op de dag dat ze de journalistiek ontdekte, veranderde haar hele leven. Het was een optimale combinatie van het bereiken van een doel en een levenswandel. Daarom kon ze schrijven, getuigen en de publieke zaak dienen. Vijftien jaar later beoefent ze nog steeds haar vak, en zegt dat ze altijd van haar werk is blijven houden.

“Ik ben totaal verknocht aan het bedenken van ideeën en het schrijven van nieuwsartikelen. Daar kan ik nooit mee ophouden.”

Het doorbreken van het stilzwijgen over tirannie

Kant Kaw realiseerde zich al snel dat haar roeping meer betekende dan het verslaan van gebeurtenissen. Ze voelde het als haar plicht om de dagelijkse problemen van de vrouwen in Myanmar te benoemen.

“Ik ontmoette vrouwen die hun angsten in stilte moesten ondergaan, maar toch de kracht vonden om hun kinderen en families te beschermen. Elke ochtend bij het wakker worden kozen ze ervoor om te overleven. Tijdens onze gesprekken constateerde ik geen enkel teken van zwakte, maar een ongelooflijke uiting van kracht, vooral tijdens momenten van politieke onrust.”

Kant Kaw versloeg verhalen die anders misschien nooit bij een breder publiek bekend zouden zijn geworden. Ze beschreef  bijvoorbeeld de situatie van een jonge moeder in een door een conflict getroffen sloppenwijk, die de dag begint met te verkennen welke risico's ze loopt en hoe ze onderweg veilig boodschappen kan doen. Ook vroeg ze zich af of de school van haar kind open zou zijn, en welke militaire controleposten ze onderweg zou tegenkomen.

Ze beschreef ook de afschuwelijke gebeurtenissen, waarbij vrouwen in hun dorp uit hun huizen werden gehaald, gedetineerd en ondervraagd, terwijl hun kinderen toekeken; seksuele intimidatie en bedreigingen moesten angst zaaien en informatie ontfutselen. Na hun vrijlating lieten veel overlevenden niets meer van zich horen, omdat ze waren gestigmatiseerd, en door de voortdurende angst voor vergelding.

De niet-aflatende strijd tegen seksisme

Binnen de redactie leek discriminatie haast onontkoombaar. Vrouwen werden automatisch ondergewaardeerd, genegeerd of kregen minder kansen. Kant Kaw reageerde door zichzelf op de kaart te zetten en te schitteren in haar vak.

“Toen ik met discriminatie werd geconfronteerd, gebruikte ik mijn journalistieke vaardigheden om te bewijzen dat ze me niet als vrouw moesten onderschatten. En dat is gelukt.”

Ze werd doortastender, aangemoedigd door haar verhalen en de prestaties en kracht van vrouwelijke auteurs, wat haar belangrijk meer motiveerde dan welk mannelijk succesverhaal ook. Ze zet zich in om de verhalen van vrouwen extra aandacht te geven en hun talenten te koesteren. De verhalen ziet ze als een probaat middel om haar doel te bereiken.

Om haar werk te blijven doen past ze goed op zichzelf

Jarenlange verslaggeving, vooral na de staatsgreep in Myanmar, heeft haar tol geëist. Maar tegenwoordig past ze goed op zichzelf om met haar werk door te kunnen gaan, zoals muziek, wandelingen, het onderhouden van vriendschappen en een slagvaardige oplossing van gerelateerde emotionele problemen.

Ze past goed op zichzelf, maar ook op anderen. Ze helpt vrienden die het moeilijk hebben en altijd op haar kunnen rekenen. Ze weet wat er op het spel staat:

“De vrouwen zijn vaker emotioneel belast. Zonder mentale weerbaarheid kunnen ze makkelijk in een depressie belanden, zodat ik goed op mezelf moet letten.”

Haar droom om auteur te worden, is uitgekomen, maar niet zoals ze aanvankelijk had gedacht. Ze verhaalt voor de publieke zaak en voor vrouwen die monddood zijn gemaakt, omdat ze onrecht is aangedaan. Ze blijft schrijven als een daad van verzet, om de waarheid te vertellen en als een bron van hoopvolle verwachting.

Met haar verhalen verzet ze zich tegen het stilzwijgen, het onrecht en tegen iedereen die het waagt om de capaciteiten van vrouwen in twijfel te trekken.