Afghaanse meisjes op een religieuze school. Screenshot van de video  ‘Zonder toegang tot onderwijs na groep 6, zijn meisjes in Afghanistan aangewezen op religieuze scholen’ , door Associated Press op YouTube kanaal. Redelijk gebruik.

Dit artikel uit 2025 is geschreven door Asma. Met haar instemming doet ze uitgebreid verslag over de verhalen van jonge vrouwen en meisjes uit Afghanistan, na de machtsovername door de Taliban in augustus 2021.

De rol van Afghaanse meisjes en vrouwen onder het Taliban-bewind is een duidelijke afspiegeling van een naargeestige samenleving, geportretteerd in Margaret Atwood’s “The Handmaid’s Tale.” Net als in de roman heeft een religieus, extremistisch regime vrouwen beroofd van alle sociale, economische en mensenrechten.

In de afgelopen drieënhalf jaar heeft de Taliban ons hetzelfde aangedaan, door onze meest fundamentele rechten te ontnemen. Waarom? Wat hebben wij misdaan? Omdat we als meisje zijn geboren?

Ja, we zijn als meisje geboren, maar we zijn geen criminelen.

Mijn herinnering gaat terug naar groep 11, toen ik me in alle rust aan het voorbereiden was op mijn examens, en we het nieuws hoorden: Ashraf Ghani, onze president, is uitgeweken en de Taliban heeft de hoofdstad ingenomen.

Als tienermeisje, vol dromen en verwachtingen over mijn opleiding en toekomst, betekende het nieuws een oneindige nachtmerrie, zelfs nu nog. Dag en nacht beleef ik als een nachtmerrie, en het is inmiddels van mij en miljoenen andere Afghaanse meisjes een deel van ons leven geworden.

In het begin mochten we van de Taliban nog examens afleggen, en we hoopten nog een beetje dat de scholen en universiteiten voor meisjes open zouden blijven. Maar die hoop veranderde al gauw in een gevoel van radeloosheid. De toegang tot het vergaren van kennis en kansen werd de bodem ingeslagen, en dat was voor altijd.

Vaak liep ik naar de ingang van mijn school om een glimp van mijn klasgenoten, de leraren, het klaslokaal, en zelfs mijn vroegere schoolbank, op te vangen. Maar helaas werd mij de toegang ontzegd. Van verre keek ik geboeid en verlangend naar wat er gebeurde, waarna ik vervolgens met een brok in mijn keel naar huis liep.

In die tijd vroeg ik mijzelf, mijn familie en mijn vrienden ons voortdurend af: Wat hebben wij misdaan? Waarom worden de fundamentele en vanzelfsprekende rechten van meisjes zo moeiteloos ontkend? Waarom zijn wij, tieners, zo verdrietig over het verlies van onze rechten, in plaats van in vrijheid te mogen leven?

Vaak heb ik mezelf vergeleken met meisjes in andere landen, en zag hoe blij ze waren dat ze naar school en de universiteit mochten, overal ongehinderd konden wandelen en naar de bibliotheek gingen. Terwijl ikzelf en miljoenen anderen deze fundamentele rechten worden ontzegd.

Naarmate de tijd verstreek, nam de radeloosheid toe. Alle meisjes die ik sprak, stelden ons dezelfde hartverscheurende vragen, maar we hadden geen antwoord.

Omdat onbegrip van nature indruist tegen elke logica.

Als tiener kon ik moeilijk met deze vreselijke situatie omgaan. Maar met steun van mijn  familie vond ik mijn weg. In de oostelijke stad Herat meldde ik me bij een clandestien talencentrum voor een cursus Engels, waar onze moedige leraren heimelijk meisjes de Engelse taal doceerden.

Na een jaar hard werken beschikte ik over een uitstekende kennis van de Engelse taal. Op aanraden van de leiding van het talencentrum mocht ik zelfs Engelse les geven aan meisjes van mijn leeftijd en jonger. Het vergaren van kennis geeft voldoening, maar het doorgeven ervan is nog waardevoller.

Naast lesgeven bracht ik thuis mijn tijd door om mij verder te ontwikkelen met het lezen van literatuur.

Ik verdiepte me in Oosterse en Westerse literatuur, zoals “The Useless Sex” van Oriana Fallaci, “The Handmaid’s Tale”, “Girl, Wash Your Face” van Rachel Hollis, psychologieboeken met een hoopvolle belofte. Maar ook spirituele verhalen zoals Rumi’s “Masnavi,” en de historische boeken “A History of the World” van Ernest Gombrich.

Ik wilde weten of er in de geschiedenis nog andere naties waren, die hetzelfde lot ondergingen. Of gaat het hier alleen om een ondoordachte herhaling uit het verleden?

De boeken hebben mijn ogen geopend en de kijk op het leven verbreed. Hoewel mijn heimwee naar formeel onderwijs mij nooit heeft verlaten, bleef ik toch naar andere mogelijkheden zoeken.

Uiteindelijk vond ik online een universiteit in de Verenigde Staten, de University of the People, waar ik mijn bachelor-diploma kon behalen als ik aan de eisen voldeed. Ik schreef me in voor het programma Business Administration, en na een paar maanden ontving ik een schriftelijke acceptatie.

In april ga ik studeren, en ik ben razend enthousiast. Ik kan het niet helpen, maar ik ben zo verdrietig dat zoveel andere meisjes nog steeds geen onderwijs kunnen krijgen. Ik hoop echt dat ook zij de kans krijgen om te studeren; misschien niet fysiek, maar in ieder geval online.

Wat een geluk dat dat mijn familie mij altijd heeft gesteund en aangemoedigd

Mijn ouders hebben mijn zusters en mij altijd voorgehouden: “Ga studeren, zorg dat je van niemand afhankelijk bent, en richt vervolgens je leven in.”

Zonder hun steun zou ik misschien, zoals duizenden andere meisjes, door het leven gaan: stil, vergeten en zonder enig vooruitzicht in een kamertje van mijn huis doorbrengend. Maar met hun hulp beheers ik nu het Engels op hoog niveau, heeft een Amerikaanse universiteit mij toegelaten en – als God het wil – behaal ik nog eens mijn master-diploma, en zelfs een doctoraat.

Ik droom ervan dat alle gezinnen nog eens het belang onderkennen van het steunen en aanmoedigen van hun dochters.

Als ik terugkijk hoe ik er drieënhalf jaar geleden voorstond, realiseer ik me nu dat ik niet meer dezelfde persoon ben. Voor mijn leeftijd ben ik volwassener en wijzer geworden, maar sta ik ook steviger in mijn schoenen.

Ik ben er klaar voor om een prachtige toekomst op te bouwen, en zet een stap vooruit: sterker dan ooit, op weg naar mijn doelen en dromen.