Het belang van het Aravalligebergte in India: interview met Anuradha P. Dhawan
Het Aravalligebergte, zo'n 670 km lang, loopt in het Noordwesten van India van New Delhi naar Gujarat en is één van de oudste bergketens ter wereld. Het gebergte is ouder dan de Himalaya en vervult een cruciale rol in de ecologie van Noord-India: het houdt de verdere uitbreiding naar het oosten van de Tharwoestijn tegen, zorgt voor het aanvullen van het grondwater en voor mildere temperaturen in een gebied dat meer en meer last heeft van hittegolven en luchtvervuiling.
Op 20 november 2025, nam het Hooggerechtshof van India het voorstel aan van het Ministerie van Milieu, Bos en Klimaatverandering (MoEFCC) om de wettelijke definitie aan te passen wat er precies onder de heuvels van het Aravalligebergte wordt verstaan. Binnen deze nieuwe definitie worden alleen die landschapselementen die tenminste 100 meter boven het lokale grondniveau uitsteken (met de bijbehorende hellingen en aaneengrenzend land) erkend als onderdeel van de Aravalli bergketen.
Terwijl de rechtbank een tijdelijke stop van nieuwe mijnbouwvergunningen in het gebied verordende, werd ook duidelijk gemaakt dat alleen heuvels die boven deze hoogte uitkomen in aanmerking zouden komen voor wettelijke bescherming op de lange termijn. Deze beslissing wordt door de overheid omschreven als een stap op weg naar uniforme regelgeving in alle vier staten, maar krijgt felle kritiek van natuur- en milieuexperts, die stellen dat het voorbijgaat aan de geologische en ecologische samenhang van het gebergte.
De uitspraak was een van de laatste vonnissen van opperrechter Bhushan Gavai van het Indiase hooggerechtshof voordat hij met pensioen ging. Na de uitspraak ontstonden er in heel India zware protesten en verkiezingsbijeenkomsten; een teken van de groeiende onrust over de toekomst van één van de meest kwetsbare ecosystemen van India. Natuur- en milieuexperts vrezen dat nu mogelijk in het gehele Aravalligebied mijnbouw- en bouwprojecten kunnen gaan plaatsvinden.
Abhimanyu Bandyopadhyay, schrijver voor Global Voices, sprak in dit kader met Anuradha P Dhawan (ook bekend als Anu PD), modeontwerpster, milieuactiviste en medeoprichtster van de burgerprotestbeweging Aravalli Bachao Citizens’ Movement. Zij legt uit waarom de activisten denken dat de beslissing van het hooggerechtshof een serieus gevaar vormt voor de natuur en de gemeenschappen die afhankelijk zijn van het Aravalligebergte.
Hier volgen een aantal passages uit het interview:
Abhimanyu Bandyopadhyay (AB): Kun je onze lezers wat vertellen over de Aravalli Bachao Citizens’ Movement en hoe het allemaal begonnen is?
Anuradha P Dhawan (APD): De Aravalli Bachao Citizens’ Movement wordt geheel door burgers gerund en is een poging om het Aravalligebergte te beschermen tegen mijnbouw, bouwprojecten, illegaal landgebruik, het storten van afval en het uithollen van milieuwetgeving. Op 24 februari 2025 hoorden de bewoners van de stad Gurugram dat hun gemeente van plan was om Gurugram aan te sluiten op de snelweg en daarom een weg dwars door het Aravalli Biodiversity Park zou aanleggen. Dit was voor veel inwoners een wake-up call. Die dag kwamen zo'n 200 bewoners bij elkaar en werd voor het eerst de leus “Aravalli Bachao” geroepen (De verdediging van Aravalli). Veel van de inwoners wonen al lang in de stad en realiseerden zich toen pas voor het eerst hoe kwetsbaar het Aravalligebergte is en hoe weinig we er eigenlijk van wisten.
We ontdekten vervolgens ook dat de overheid van de deelstaat Haryana plannen had om een lokale landwet (de Punjab Land Preservation Act – PLPA) te wijzigen. Dit is een ruim 100-jaar oude wet die van groot belang is voor de bescherming van bosgebieden in Punjab en Haryana, waaronder ook grote delen van het Aravalligebied. De voorgestelde wetswijziging zou deze waarborg juist ondermijnen. Op dat moment werd duidelijk dat het feitelijk niet over één weg ging, maar over het systematisch terugdraaien van allerlei milieumaatregelen.
Op 27 februari protesteerde een klein aantal van ons bij drie verschillende metrostations in Gurugram en spraken we burgers aan over de voorgestelde wetswijzigingen en hun gevolgen. Diezelfde dag nog werd het amendement door het lokale parlement goedgekeurd. Binnen 24 uur had het Hooggerechtshof echter de uitvoering hiervan opgeschort. Al was het maar een kleine overwinning, het sterkte ons in de overtuiging dat er voortdurend actie nodig zou zijn.
Dat was het bepalende moment voor de beweging. Sindsdien hebben duizenden zich bij ons aangesloten om te werken aan kwesties als landelijke bosbescherming en het regionale ontwikkelingsplan (NCR 2041 concept plan). We zien onszelf niet zozeer als een officiële organisatie maar meer als een burgercollectief dat het ecologische erfgoed dat we met zijn allen delen wil beschermen.
AB: Was de Aravalli Bachao Citizens’ Movement de eerste van het georganiseerde verzet in deze kwestie of was er al eerder tegenstand?
APD: Er was geen permanent georganiseerd burgerverzet dat zich specifiek richtte op het Aravalligebergte. Er waren wel individuen en experts die zich op diverse fora uitgesproken hadden over het ecologische belang van de bergketen, maar geen collectieve voortdurende acties, door burgers geleid, om te werken aan kwesties inzake het Aravalligebied. De Aravalli Bachao was in die zin de eerste.
AB: Er zijn meer pogingen geweest om het Aravalligebergte te beschermen. Waarom is er zoveel nieuw protest ontstaan na de recente rechterlijke uitspraak over de herdefiniëring van het Aravalliheuvels ?
APD: Omdat mensen de neiging hebben iets niet te willen zien, totdat ze met hun ‘longen’ op de feiten worden gedrukt. Jarenlang konden mensen wegkijken van de ecologische schade, omdat ze druk waren met de dagelijkse sores om roti, kapda en makaan te maken (een populaire Hindi uitdrukking die de basisbehoefte van mensen om te overleven aangeeft: roti/voedsel, kapda/kleding en een makaan/huis). Ze waren er niet mee bezig en hadden er geen last van. Nu ineens, op het moment dat de vervuiling hun huis binnenkomt, mensen letterlijk niet meer kunnen ademhalen, als er geen water uit de kraan komt, als baby's naar longspecialisten moeten en ouderen naar de spoedeisende hulp…dringt de ernst van de situatie pas door.
De uitspraak van het Hooggerechtshof viel precies samen met deze rampzalige situatie, en door deze laatste aanslag op Aravalli werd het ons duidelijk dat we het geen dag langer konden uitstellen. De stadsregio Delhi-NCR en de gehele noordelijke Indiase zone zijn nu al één van de meeste vervuilde en door droogte geteisterde gebieden van India. Het Aravalligebergte is zeer bepalend voor het klimaat van geheel Noord-India; het zorgt voor het aanvullen van het grondwater en vormt een natuurlijke barrière tegen verwoestijning, geeft ruimte aan een uitzonderlijk grote rijkdom aan biodiversiteit en de meerderheid van het totale bosareaal van de Delhi stadregio bevindt zich hier. Zonder dit zijn we simpelweg verloren.
Ondanks dit, verkondigde recentelijk een gevestigde nieuwslezer van tv dat vervuilde lucht niet ‘weg kan’ uit Delhi door het Aravalligebergte. In deze tijd, waarin middelmatig gebeuzel vaak in de plaats van kennis komt, verraste deze mate van expertise ons helaas niet. Maar het is bemoedigend dat mensen eindelijk beginnen te begrijpen waarom de Aravalli ertoe doen en actie ondernemen om ze te beschermen.
AB: Het hooggerechtshof sprak een verbod uit op mijnbouw in de Aravalliheuvels van Faridabad, Gurugram en Mewat in 2002 en opnieuw in 2009. Toch is er nog steeds illegale mijnbouw. Hoe kan dat?
APD: In 2020 en 2021 trok een groepje van ons diep het district Mewat (in de deelstaat Haryana) in. Officieel waren we wandelaars en hielden we ons gedeisd, aangezien we ons bewust waren van de risico's. De drie districten die je noemt zijn allemaal zones waarin mijnbouw verboden is, maar waar we in het gebied zelf een hele andere realiteit zien. We troffen meerdere gevallen van illegale mijnbouw aan en deze ook vastgelegd. Een van de belangrijkste redenen dat dit blijft bestaan, komt door de macht van de mijnbouwmaffia. Ongeveer twee jaar geleden is het lokale hoofd van de politie omgekomen nadat hij overreden was door een graaflaadmachine tijdens zijn onderzoek naar illegale mijnbouw in Mewat. Dit incident laat zien hoe gevaarlijk dit onderwerp is geworden. We zijn al heel lang bezig met illegale mijnbouw en dit lijkt nu geen uitzondering meer maar de norm geworden te zijn. Het opblazen begint meestal in de ochtend en duurt tot ongeveer 10 uur.
Illegale mijnbouw nabij het hotelcomplex van ITC Grand Bharat, Manesar (Haryana). Foto: Aravalli Bachao Movement.
Na verloop van tijd zijn sporen in de illegale weg uitgesleten voor tractoren en lorries en zelfs kamelen worden voor transport gebruikt, met name in afgelegen gebieden. Zo kan de mijnbouw gewoon doorgaan ondanks het verbod.
Kamelen die illegaal gewonnen zand langs het meer vervoeren. Foto: Aravalli Bachao Movement.
We hebben zaken aangespannen en videobewijs ingediend, maar er gebeurde eigenlijk niks. Het juridisch proces sleept zich eindeloos voort – hoorzittingen worden uitgesteld, datums worden veranderd, en de verdediging blijft vragen om meer tijd. Zo blijven we in een kringetje ronddraaien.
Onze eisen zijn vanaf het begin eenvoudig geweest. Wij wilden bijvoorbeeld een functioneel, gratis telefoonnummer waar burgers illegale mijnbouw kunnen melden. Zo'n nummer bestaat al, maar dat werkt niet. En als er al iemand opneemt, worden klachten niet serieus genomen.
Simpele oplossingen, zoals drone surveillance om mijnbouwhotspots in de gaten te houden, zijn ook niet uitgevoerd. Of het nou de overheid is, de rechtbank of het gehele systeem, het voelt alsof er een collectieve weerstand is tegen het beschermen van het Aravalligebied, ook al weet men wat de gevolgen zijn.
AB: Denk je dat de recente uitspraak van het hooggerechtshof een bewuste poging is om de uitvoering van het ontwikkelingsplan NCR-2041 te vergemakkelijken?
APD: Nou ja, het lijkt wel allemaal onderdeel van een groter plan te zijn. Als je kijkt naar wat zich de afgelopen jaren heeft afgespeeld, is het niet moeilijk een groter patroon te zien. Er is duidelijk een plan om van India een internationaal economisch machtsblok te maken, en daarvoor worden onze natuurlijke grondstoffen in de handen van bedrijven gelegd. Het is ontwikkeling, maar dan wel ten koste van schone lucht, bodem en water. Het oordeel van de rechtbank sluit naadloos hierop aan, doordat het de weg vrij maakt voor ontwikkelplannen zoals NRC-2041 en door het legaliseren van een commerciële overname van ecologisch kwetsbaar land, dat eigenlijk te allen tijde hier gevrijwaard van zou moeten blijven. En de afbraak stopt daar niet. Instituten die de gemeenschap zouden kunnen beschermen, worden bewust uitgehold, hun autoriteit weggenomen zodat ze niet kunnen ingrijpen. Er wordt continu druk uitgeoefend op de media, en individuen die hun mond open durven doen zijn een doelwit en worden geïntimideerd.
Dit is het moedwillig uit de weg ruimen van alle obstakels; één voor één wordt elke bescherming weggehaald die ook maar in de weg staat van die zogenaamde ontwikkeling, dat in werkelijkheid niets anders is dan grondstoffenwinning op een enorme schaal. Kijk bijvoorbeeld naar hoe het aantal milieuvergunningen dat afgewezen werd, daalde van 70-80% naar tot nog maar 10-15%, toen vanaf 2019 zakendoen gemakkelijker werd gemaakt. In 2023 liet de overheid van de deelstaat Rajasthan verschillende grote cementbedrijven toe in het Aravalligebied, wat de deur openzette voor intensieve mijnbouw. Binnen 2 jaar had Ambuja Cement zijn productie met 300% verhoogd.
Tegelijkertijd worden bomen die in de landbouw worden gebruikt als bos geclassificeerd, om de cijfers van het bosareaal op te kloppen. Als je dit allemaal bij elkaar optelt, wordt het moeilijk om het nog te zien als een ontwikkeling die plaatsvindt vanuit het belang van de gemeenschap of natuur en milieu, in plaats vanuit winstbejag.
AB: Milieuminister Bhupender Yadav heeft gezegd dat “er geen versoepeling is toegestaan” voor het Aravalligebied en beschuldigt critici van het verspreiden van desinformatie. Wat is jouw antwoord daarop?
APD: Het probleem met de verklaring van de minister is dat er geen enkele onderbouwing wordt gegeven. Er is geen duidelijkheid over het precieze areaal van Aravalli of zelfs hoeveel heuvels er zouden vallen onder de verschillende definities die worden gehanteerd: is het op basis van hellingsgraad, geologische criteria of de nieuwe 100-meter grens?
De minister beweert dat het Aravalligebergte vier staten en 39 districten omvat. Er is echter geen officiële openbare lijst waar deze districten op staan. We hebben de minister gevraagd om deze lijst openbaar te maken, zodat er duidelijkheid is in welke gebieden het Aravalligebergte in de wet erkend wordt. Volgens een commissierapport van het Ministerie van Milieu en Bos werden er in eerste instantie (na veel wikken en wegen) 37 staten genoemd, maar zijn er uiteindelijk maar 34 erkend als Aravallidistricten. Dus waar komt het cijfer 39 vandaan? Het ministerie gaat uit van de 100-meter grens, wat het beschermen van de natuur nog moeilijker maakt. Die grens is terug te voeren op geologische studies die uitgevoerd zijn ten behoeve van mijnbouwprojecten, niet voor natuurbehoud. Door het toe te passen voor natuurbescherming, valt een groot deel van de Arravalliheuvels er juist buiten omdat die veelal lager zijn. Maar deze vervullen een essentiële rol in het aanvullen van het grondwater, de biodiversiteit en klimaatbestendigheid. Beweringen dat deze definitie van heuvels meer dan 90 procent van het Aravalligebied beschermd zijn niet gestaafd. Het blijft namelijk onduidelijk welk gebied met deze 90% precies bedoeld wordt of wat voor soort bescherming wordt meegeteld. De bewering van het ministerie dat het totaal aantal vierkante kilometers van Aravallis 147.000 is, wordt ook niet ondersteund door bewijs, aangezien de methode of hoe het in kaart is gebracht niet openbaar is gemaakt. Bovendien zijn de meest geloofwaardige schattingen van de oppervlakte van het Aravalligebergte eerder in de buurt van 76.000 vierkante kilometer! Als dit de kennis van het Ministerie van Milieu is, dan hou ik mijn hart vast van wat er nog gaat komen.
In de praktijk betekent het dat enorm grote gebieden beneden de 100-meter grens nu toegankelijk zijn voor mijnbouw, bouwprojecten en commerciële activiteiten. Dus als de minister zegt dat geen versoepeling is toegezegd, voelt dat niet zozeer als een toelichting met feiten maar eerder als een laffe poging om een verzonnen verhaal aannemelijk te maken voor de mensen.
AB: Milieuactivisten in India zijn vaak slachtoffer van intimidatie, worden lastiggevallen of zelfs gearresteerd. Geldt dit ook voor leden van de Aravalli Bachao Movement? Hoe kijk je aan tegen het harde optreden tegen milieuactivisme de laatste tijd in het land?
APD: Een aantal jaar geleden zijn een aantal van ons door de politie aangehouden, alleen omdat we in stilte buiten een gebouw stonden te wachten waar de minister verwacht werd. We hadden de politie geïnformeerd dat we alleen een brief wilden overhandigen. Er waren 30-40 mensen, waaronder studenten met borden. We noemen onze acties expliciet geen protesten, omdat we activisme uitoefenen volgens de principes van Gandhi, namelijk vreedzaam en niet-confronterend. Toch is een van onze collega's fysiek op ruwe wijze behandeld en hebben we drie uur op het politiebureau doorgebracht.
Sindsdien hebben we meerdere telefoontjes ontvangen van de Criminele Inlichtingendienst, huisbezoeken gehad, zijn we ondervraagd over ons werk en onze ‘bedoelingen’, zelfs voor stille bijeenkomsten. Hoewel we geluk hebben gehad dat het niet verder is geëscaleerd, baart de algemene trend ons zorgen. Milieuactivisten, journalisten en afwijkende meningen worden steeds meer als een bedreiging gezien. We zijn solidair met anderen die eenzelfde druk ervaren, waaronder Sonam Wangchuk en de Save Ladakh campagne.
