Talia Levitt, ‘50/50’, 2025. Acryl op doek, 91,4 x 121,9 x 3,0 cm (36,0 x 48,0 x 1,2 inch). Foto met dank aan de kunstenaar.

In haar recente tentoonstelling 24/7 verbeeldt de in New York gevestigde kunstenares Talia Levitt teder en technisch gedurfd de eerste maanden van het moederschap. De kunstwerken werden gemaakt toen in haar atelier de grens tussen zorgzaamheid en het leven vervaagde. ‘Ik schilderde in bed met mijn dochter‘, vertelt ze. Haar oeuvre weerspiegelt een leven waarin urgentie, uitputting, opgetogenheid en tederheid elkaar afwisselen.

In Levitt's schilderijen worden zachte huishoudelijke voorwerpen met kunsthistorische nauwgezetheid uitgebeeld. Fopspenen, babykleding en juwelendoosjes uit de kindertijd verschijnen naast fruit, bloemen en kaarsen en worden weergegeven in gelaagde trompe-l'oeils en textielachtige patronen. Met haar weloverwogen materiaalkeuzes – geruite rasters, dik opgespoten acrylverf waarmee ze borduurwerk nabootst, pailletten en gegoten acrylversieringen – schildert ze visuele dagboeken als eerbetoon aan arbeid, intimiteit en aandacht en verbreedt de taal van het hedendaagse stilleven.

Als vierde generatie New Yorkse zijn Levitt's wortels in die stad niet toevallig, maar bepalend voor haar gevoeligheid en haar op onderzoek gebaseerde projecten. In Schmatta (Uffner Liu, 2023) onderzocht ze de geschiedenis van de kledingindustrie in New York, waarmee ze zich door haar familiegeschiedenis en een langdurige interesse in textieltradities verbonden voelt. Levitt behaalde haar BFA aan de Rhode Island School of Design in 2011 en haar MFA aan het CUNY Hunter College in 2019. In 2019 volgde ze lessen aan de Skowhegan School of Painting and Sculpture. Haar basis in tekenen, gecombineerd met een jarenlange onderdompeling in de hedendaagse New Yorkse kunstscene, heeft haar evoluerende, hybride, schilderkunstig vocabulaire, ambacht en illusie gevormd.

Talia Levitt, ‘Will My Daughter be a Painter Too?’, 2025. Acryl op doek, 182,9 x 152,4 x 3,0 cm (72,0 x 60,0 x 1,2 inch). Foto met dank aan de kunstenaar.

Levitt's kunstwerken gaan een dialoog aan met Nederlandse stillevens, feministische patroon- en decoratiebewegingen en de geschiedenis van het ambacht. Levitt stelt hedendaagse vragen over perceptie. ‘Ik dwing de kijker zichzelf af te vragen: “Is dit eerlijk? Wat is eerlijk? Is dit echt of wat is echt? Waar kijk ik naar en hoe kijk ik ernaar?”, zegt ze. Haar tentoonstelling 24/7 reist hierna naar de K11 Art Foundation in Shanghai, waar het gesprek wordt uitgebreid met een nieuw publiek en nieuwe contexten.

Levitts schilderijen zijn visueel weelderig, contemplatief en narratief gegrond en harmonieus in een gelaagde chaos. Alledaagse voorwerpen krijgen symbolische betekenis en huiselijkheid wordt monumentaal. “Het moederschap heeft mijn manier van maken en kijken veranderd”, zegt ze. “Mijn dochter is mijn lerares.”

In een interview met Global Voices spreekt Levitt over de emotionele en materiële veranderingen die het moederschap teweegbracht, de balans tussen strengheid en speelsheid in haar trompe-l'oeils, de democratiserende geschiedenis van het stilleven en hoe zorgzaamheid en het leven in haar atelier elkaar in realtime beïnvloeden.

Hieronder volgen fragmenten uit het interview: 

Talia Levitt, ‘Again!,’ 2025. Acryl op doek, 182,9 x 152,4 x 3,0 cm (72,0 x 60,0 x 1,2 inch). Foto met dank aan de kunstenaar.

Omid Memarian (OM): Voor 24/7 kwam je uit een periode van jong moederschap, waarin studio- en gezinsleven in elkaar overvloeiden. Hoe heeft deze ingrijpende ervaring je beeldtaal blijvend veranderd?

Talia Levitt (TL): Ik kan niet genoeg benadrukken hoezeer de samensmelting van deze werelden, of het moederschap als drijfveer, mijn manier van werken en kijken heeft veranderd. In mijn beeldtaal zijn referentiepunten verschoven. Ik heb nu andere ervaringen die ik kan associëren met een breed scala aan symbolen. Daarom zijn er veranderingen aangebracht in wat er in de schilderijen wordt opgenomen. Ik denk dieper na over wie mijn schilderijen zou kunnen begrijpen nu ik zie hoe mijn dochter leert kijken en ontdekken. Zij voelt zich het meest aangetrokken tot fotografische beelden. Foto's vormen voor haar een toegangspoort tot het verkennen van illustraties en andere, meer abstracte plaatjes in haar boeken. Ik ben getuige van deze ontwikkeling en dat is echt inspirerend.

Omdat ik in mijn schilderijen de verwachting heb gewekt dat er verschillende talen zullen worden gebruikt, kan in mijn gebruik van verf variëren tussen realisme en abstractie op basis van wat ik van haar heb geleerd.

Talia Levitt, ‘My Body is a Mountain, My Body is Nourishment’ (Mijn lichaam is een berg, mijn lichaam is voeding), 2025. Acryl op canvas, 76,2 x 61,0 x 3,0 cm (30,0 x 24,0 x 1,2 inch).

OM: Jouw samenspel van trompe-l'oeils en symbolische motieven (Nederlandse stillevens versus hedendaagse objecten uit de kindertijd) ontmantelt hiërarchieën van het verhevene en het alledaagse. Zie je deze herstructurering als situationeel of als een langdurige heroriëntatie in jouw praktijk?

TL: Dat is een heel interessante formulering! Ik zie het eigenlijk niet als het ene tegenover het andere, maar eerder als hetzelfde genre en vergelijkbare inhoud in twee verschillende tijdsperioden. Het stilleven werd, zelfs tijdens de Gouden Eeuw van de Nederlandse schilderkunst, beschouwd als het laagste genre in de Europese academische hiërarchie. Prenten en zelfs originele stillevens waren in die tijd relatief betaalbaar en toegankelijk. Door deze geschiedenis werd ik zeker aangemoedigd om met krachtdadigheid, academische vaardigheid en een beetje lef mijn werk te creëren en met deze geschiedenis te spelen. Ik wilde echter ook de motieven die traditioneel met trompe-l'oeil worden geassocieerd moderniseren.

Kunstenares Talia Levitt schildert met haar pasgeboren baby op haar schouder — een kijkje in de intieme realiteit achter '24/7′, het oeuvre dat vorm kreeg in de schemerzone tussen zorgzaamheid en atelierpraktijk. Foto met dank aan de kunstenaar.

OM: Kun je ons stap voor stap meenemen in jouw proces – van geruite rasters tot gegoten acrylverfversieringen? Wat waren de doorbraken die je ervan overtuigden om deze hybride vorm van schilderkunst, ambacht en illusie tot jouw belangrijkste methode te maken?

TL: In 2019, tijdens mijn verblijf in Skowhegan [in Maine], probeerde ik de hordeur van mijn atelier in mijn schuur te schilderen. Ik dacht: ‘Er moet een betere manier zijn om deze hordeur realistisch weer te geven dan elk lijntje van een raster te schilderen.’ Dus pakte ik mijn liniaal en een mesje en begon ik de deur achter de hordeur uit het schilderij te schrapen. Ik ontdekte dat ik de verf of het ontbreken van verf kon gebruiken om iets op een zeer overtuigende manier weer te geven. Tegelijkertijd kon ik de exacte fysieke textuur en het gedrag van hetgeen ik in werkelijkheid weergeef creëren. Dit opende een deur (grapje) om te experimenteren en na te denken over verf en trompe-l'oeil als genre op manieren die ik nog nooit eerder had overwogen.

Stap voor stap: eerst wordt de afbeelding met penseel rechtstreeks op het doek geschilderd. Vervolgens wordt met een mesje en een liniaal een raster in het oppervlak gekerfd en met glansmedium afgedekt. Daarna wordt er met een spuitzak ‘gestikt’ en ten slotte wordt het schilderij verfraaid met afgietsels, glitter, enz. Het klinkt erg routinematig, maar er komt eigenlijk veel improvisatie kijken bij het beschreven proces.

Talia Levitt, ‘Emptied Out my Childhood Jewelry Box For Her and Found my Heart’ (Ik heb mijn juwelendoosje uit mijn kindertijd voor haar leeggehaald en mijn hart gevonden), 2025. Acryl op doek, 50,8 x 40,6 x 3,0 cm (20,0 x 16,0 x 1,2 inch).

OM: Verhalen lijken centraal te staan in jouw werk dat functioneert als een dagboek maar tegelijkertijd universeel is. Hoe denk je dat de narratieve figuratie, die in het modernistische discours vaak naar de achtergrond wordt verdrongen, in jouw werk nieuw leven wordt ingeblazen, vooral in het licht van de hedendaagse politiek en sociale onrust?

TL: Ik moet mijn reactie ordenen aan de hand van een verhaal en het gebruik van verf. Wat het narratief betreft, denk ik niet dat mijn ervaringen uniek zijn, dus hopelijk kunnen kijkers zich ermee identificeren als ik zoveel mogelijk vrijgevigheid en bedachtzaamheid in mijn werk leg. Misschien geeft dit perspectief een nieuwe impuls aan de verhalende schilderkunst? Of is het in zekere zin een strategie die door schilders in elke progressieve generatie wordt toegepast?

Ten aanzien van mijn materiaal ben ik geïnteresseerd in het gebruik van de eigenschappen van verf om directe interpretaties te verstoren. Om de kijker te dwingen zichzelf af te vragen: “Is dit eerlijk of wat is eerlijk. Is dit echt of wat is echt. Waar kijk ik naar en hoe kijk ik ernaar?” Deze vragen zijn eigentijds. Hoewel ze niet noodzakelijkerwijs politiek of sociaal zijn, verkennen ze wel thema's die naar mijn mening zowel relevant als universeel zijn.

Talia Levitt en haar dochter spelen samen – een glimp van het leven dat haar tedere, gedetailleerde schilderijen en de wereld van '24/7′ inspireert. Foto met dank aan de kunstenaar.

OM: jouw schilderijen nodigen uit tot nauwkeurig kijken. De ambachtelijke details doen denken aan traditionele textielkunst, maar spreken meteen tot de verbeelding. Hoe denk je over toegankelijkheid in relatie tot kunsthistorische precedenten zoals feministische patroon- en decoratiebewegingen, Nederlandse stillevens of zelfs volkstradities?

TL: Ik denk zeker na over de toegankelijkheid van deze tradities als een geschiedenis die tot discussie leidt in termen van de relatie tussen ambacht en Kunstgeschiedenis (met een hoofdletter K) en gender. Dit is een interesse en drijfveer die goed aansluit bij mijn fascinatie voor patronen en arbeid. Ik heb me altijd aangetrokken gevoeld tot ambachten, of het nu mozaïek, glas-in-lood of borduurwerk is, vanwege de enorme tijdsinvestering die nodig is om het werk te maken, de schoonheid, de geschiedenis en de toepassingen ervan.

Mijn interesse om dit ambacht met verf na te bootsen werd onder andere gewekt door te leren hoe mozaïeken worden gemaakt en door oude voorbeelden van dit ambacht ter plaatse te gaan bekijken. Hopelijk zal dit zich verder ontwikkelen.

Talia Levitt, ‘Emptied Out My Childhood Jewelry Box For Her and Found my Heart’ (Ik heb mijn juwelendoosje uit mijn kindertijd voor haar leeggehaald en mijn hart gevonden), 2025. Acryl op canvas, 50,8 x 40,6 x 3,0 cm (20,0 x 16,0 x 1,2 inch). Foto met dank aan de kunstenaar.

OM: Hoe combineer je als kunstenares en ouder de realiteit van het ouderschap met je werk in je atelier? Zie je het moederschap als een bron van spanning, van inspiratie – of beide?

TL: Het is een echte zegen geweest, maar ook een hele uitdaging om het moederschap en het schilderen met elkaar in balans te houden.

Mijn dochter is op talloze manieren een inspiratiebron voor mijn werk geweest. Ze is mijn lerares. Ze laat me zien hoe ik op een andere manier kan kijken en denken. Ik voel me wel schuldig als ik weg ben om te schilderen. Dat is lastig om mee om te gaan. Daarom haal ik haar vaak vroeg op van de crèche en schilder ik ‘s avonds. Ze is altijd in mijn gedachten. Misschien verandert dit naarmate ze ouder wordt. Wat ik wel kan zeggen, is dat mijn productie weliswaar iets is afgenomen, maar dat mijn meest recente werk, dat ik na haar geboorte voor Victoria Miro Projects heb gemaakt, mijn sterkste werk tot nu toe is.

Talia Levitt, ‘All at Once’, 2025. Acryl op doek, 50,8 x 40,6 x 3,0 cm (20,0 x 16,0 x 1,2 inch). Foto met dank aan de kunstenaar.

OM: Jouw uitdrukking ‘het leven in één keer geleefd’ vat zowel persoonlijke intensiteit als hedendaagse chaos samen. Zie je jezelf in de toekomst doorgaan met dagboekachtige motieven of meer richting bredere sociale allegorieën gaan? 

TL: Ik vind dit een geweldige vraag, omdat hij precies weergeeft wat er momenteel in mijn atelier gebeurt – allebei! Ik kan allegorieën het beste verkennen aan de hand van persoonlijke ervaringen. Het idee voor ‘All at once‘ kwam bij me op toen ik probeerde de democratische oppervlaktekwaliteit van mijn werk vast te leggen, met de onvermoeibare zoektocht naar evenwicht tussen thuis en atelier. Beide thema's komen terug in mijn recente tentoonstelling 24/7.