Sluiten

Steun Global Voices en doneer vandaag nog!

Onze vrijwilligers over de hele wereld zetten zich elke dag in om verhalen te schrijven of te vertalen die je nergens anders leest. Maar hiervoor hebben we jouw hulp nodig. Steun onze editors, onze technologie en onze projecten met een donatie aan Global Voices!

Doneer nu

Zie je al die talen? Wij vertalen de artikelen van Global Voices en maken zo burgermedia uit de hele wereld beschikbaar voor iedereen.

Syrische vluchteling wil Amerikanen iets vertellen over hun toelatingsbeleid

Asmaa Albukaie, Idaho's first Syrian refugee, in her new home. Credit: Courtesy of Asmaa Albukaie

Asmaa Albukaie, de eerste Syrische vluchteling in Idaho, in haar nieuwe woonplaats. Met dank aan Asmaa Albukaie

Dit stuk van Jason Margolis stond eerst op PRI.org op 20 oktober 2016. Het wordt hier opnieuw gepubliceerd in het kader van een afspraak over het delen van artikelen.

Asmaa Albukaie trouwde toen ze veertien jaar oud was. Op haar vijftiende had ze twee kinderen. Daarna deed ze iets wat ongebruikelijk was voor een Syrische huisvrouw. Ze schreef zich in voor een universitaire studie Bibiliotheekwetenschappen in Damascus.

‘Het viel mij op dat Amerikaanse vrouwen in films alles zelf beslissen. Dat kan absoluut niet in Syrië. Dus ik besloot zelf om te gaan studeren, maar ik verstopte me wel in de badkamer omdat het niet mocht van mijn man’, zei Albukaie. Ze kan er nu om lachen.

Albukaie vertelde me anderhalf uur lang haar levensverhaal in een koffietentje in het centrum van Boise. Boise is de hoofdstad van de staat Idaho in het noordwesten van Amerika en er worden daar veel Syrische vluchtelingen opgevangen; dit jaar al 122. Dat is meer dan twee keer zoveel als Los Angeles, Boston en New York bij elkaar. 

Listen to this story on PRI.org »

Albukaie en haar twee tienerzoons kwamen in november in 2014 aan als de eerste Syrische vluchtelingen in Idaho.

In Boise waren al eerder veel vluchtelingen uit allerlei landen geherhuisvest, vanwege de betaalbare woonruime en de behoefte aan arbeidskrachten in het dunbevolkte Idaho.

Albukaie vertelde me van alles over haar leven in Syrië, maar vroeg me daarna om bepaalde gedeeltes van ons gesprek niet te publiceren. Ze wil haar familie beschermen die nog altijd in het door oorlog verscheurde land woont. Ze heeft zichzelf aangeleerd om niet kritisch te zijn, uit zelfbescherming.

‘Als ik kritisch was geweest, had ik niet meer geleefd’, zei ze.

Dit mag ik wel delen: Albukaies man en haar twee jonge zoontjes werden ontvoerd. Ze heeft haar man nooit meer teruggezien. Maar ze kreeg haar zoons terug en vertrok direct daarna naar Jordanie en later Egypte. Daar vroeg ze via de Verenigde Naties een status als vluchteling aan..

De Verenigde Naties wil kwetsbare groepen als eerste herhuisvesten en Albukaie kwam hiervoor in aanmerking omdat ze een alleenstaande moeder is. Na twee jaar van toelatingsgesprekken en onderzoek naar haar achtergrond, kreeg ze een ticket naar de Verenigde Staten.

‘En toen stond er ‘Boise, ID’ op mijn vliegticket. Ik weet nu dat dat in Idaho is, maar toen niet. Ik heb het gegoogeld’, vertelt ze.

Het was natuurlijk een moeilijke overgang, als eerste Syrische vluchteling in de hele staat Idaho.

‘Wat het moeilijkste was? Alles.’, zei Albukaie. ‘Leren hoe je rekeningen moet betalen, leren autorijden, want ik kreeg een schakelauto. Mensen schreeuwden naar me op straat omdat mijn auto afsloeg. Ze scholden me uit en verklaarden me voor gek, gebruikten het F-woord en andere hele erge woorden. Ik bleef maar gewoon lachen en zei steeds: “sorry, dit is nieuw voor me, ik rijd voor het eerst in een auto.”‘

Albukaie kreeg de auto als een gift. Ze zei dat ze in Syrië niet auto reed, omdat het makkelijk was om de bus te nemen. Een auto had ze er niet nodig.

Mede dankzij al die Amerikaanse films die ze keek, leerde Albukaie snel Engels en kreeg ze een baan als tolk. Al na een paar maanden in Boise werd Albukaie aangenomen als herhuisvestingsambtenaar om andere vluchtelingen te helpen die uit de hele wereld aankwamen.

She's come a long way very quickly. Last month, Albukaie was honored at the White House for her outreach work, along with seven other refugee community leaders, as part of Welcoming Week, an event run by the Welcoming America, an organization that promotes innovative ways to integrate immigrants into US communities.

Ze is van ver gekomen en dat heel snel. Vorige maand werd Albukaie voor haar welzijnswerk geëerd in het Witte Huis, samen met zeven andere mensen die zich inzetten voor vluchtelingen. Dit vond plaats tijdens Welcoming Week, opgezet door Welcoming America, wat een organisatie is die zich bezighoudt met het zoeken van innovatieve manieren om immigranten te helpen integreren in de Amerikaanse samenleving.

Albukaie vindt nu dat ze de hoofdprijs heeft gewonnen met haar leven in Idaho.

‘Allereerst is het hier heel erg mooi en heel groen. En ik heb hier ook veel leuke vrienden, ik heb werk en ik ben veiig. Dat is het allerbelangrijkste. Ik heb mijn land verlaten omdat ik er niet veilig was en ik kwam hier voor de rust en veiligheid’, zegt ze.

Afgezien van boze weggebruikers vindt Albukaie dat Boise een gastvrije gemeenschap vormt. Ze vertelt over de kleine dingen die Boise haar brengt: zo nodigde een joodse familie haar uit voor Thanksgiving bij hen thuis.

Maar die gastvrijheid is aan het veranderen. Albukaie draagt een hoofddoek en ze vertelt dat mensen naar haar schreeuwen en haar ‘terrorist’ noemen. Onlangs heeft een man haar zoon van zestien aangevallen.

‘Hij was met een vriend en opeens vroeg een Amerikaanse man hem: “ben je moslim?” Mijn zoon zei: “ja ik ben moslim”. En toen stompte de man hem in zijn gezicht.’

De aanvaller is gearresteerd en veroordeeld op grond van de wet op haatmisdaden in Idaho.

Albukaie zou nooit Amerikaanse politici de schuld geven van de huidige, grotere vijandigheid jegens moslims. Ze is bang dat ze wordt uitgezet als ze iets verkeerds zegt. Maar wettelijk gezien is dat niet mogelijk.

Albukaie wilde zich door mij laten interviewen, omdat ze Amerikanen wil duidelijk maken hoe het toelatingsproces hier werkt. Alle mensen die een asielverzoek indienen worden eerst gescreend door de Verenigde Naties en daarna door drie Amerikaanse overheidsinstanties: het ministerie van Buitenlandse Zaken, het ministerie van Binnenandse Veiligheid en het ministerie van Gezondheid en Sociale Zaken.

Alles bij elkaar duurt het toelatingsproces van Syrische vluchtelingen achttien maanden tot twee jaar, als de asielaanvragers tenminste langs alle obstakels komen. In het afgelopen jaat zijn er ongeveer 10.000 Syrische vluchtelingen tot de Verenigde Staten toegelaten. De Democratische presidentskandidaat Hilary Clinton heeft gezegd dat ze het jaarlijkse toelatingsquotum wil verhogen naar 65.000.

De Republikeinse presidentskandidaat, Donald Trump, zegt daarentegen dat we ‘niets’ weten over de achtergrond van Syrische vluhtelingen. Bij het derde presidentiële debat herhaalde Trump dit punt tegen Clinton.

‘[Clinton] neemt tienduizenden Syrische vluchtelingen op die waarschijnlijk in veel gevallen, nee niet waarschijnlijk, die zeker weten in veel gevallen aan ISIS verbonden zijn. En nu zijn ze hier in ons land. Wacht maar, want je zal zien dat zij het paard van Troje zijn. En wacht maar, want je zal zien wat er in de komende jaren staat te gebeuren’,  zei Trump.

‘Dat vind ik zo erg, want ik houd van dit land, Ik houd van Amerika’, zei Albukaie. ‘Dit land is mijn moeder. Als [Trump] zegt dat Syriërs hier zonder papieren komen; zou hij mijn papierberg moeten zien en die van andere vluchtelingen. Die papierberg is enorm. We zijn heel vaak ondervraagd en heel vaak onderzocht op achtergond. Meer dan tien ondervragingen en vele daarvan waren angstaanjagend en onprettig, in kleine kamertjes zonder ramen, alsof je verhoord werd.’

‘Angstaanjagend omdat ze heel veel vragen stellen, waaronder ook veel gênante vragen. Zoals: “Ja of nee, wilt u vliegtuigen opblazen?” ‘

Ik vroeg Albukaie: hoe zit het met de mensen die bang zijn voor moslims die uit Syrië komen? Hoe kan je hen geruststellen dat je geen terrorist bent?

‘Als mensen me ‘terrorist’ noemen… als ik gewoon lach en gedag zeg, verandert hun gezichtsuitdrukking vaak van boos naar kalmer en gastvrij’, zegt Albukaie. ‘Ik denk dat moslims met hun houding een verandering teweeg kunnen brengen in wat Amerikanen van moslims denken.’

Albukaie heeft onlangs een TED Talk gegeven in de plaats Moscow in Idaho, zodat meer mensen kennis kunnen maken met een Syrische vluchteling.

 

 

Start een discussie

Auteurs graag inloggen »

Regels

  • Alle reacties worden beoordeeld door een moderator. Verzend je reactie maar één keer, anders kan deze als spam worden gemarkeerd.
  • Wees respectvol tegen elkaar. Reacties met hatelijke opmerkingen, obsceniteiten en persoonlijke aanvallen worden niet goedgekeurd.