Sluiten

Steun Global Voices en doneer vandaag nog!

Onze vrijwilligers over de hele wereld zetten zich elke dag in om verhalen te schrijven of te vertalen die je nergens anders leest. Maar hiervoor hebben we jouw hulp nodig. Steun onze editors, onze technologie en onze projecten met een donatie aan Global Voices!

Doneer nu

Zie je al die talen? Wij vertalen de artikelen van Global Voices en maken zo burgermedia uit de hele wereld beschikbaar voor iedereen.

De Iraakse samenleving keurde zijn moonwalk af, maar toch bleef hij dansen

Adel Al-Jaf, known by his stage name "Adel Euro." Credit: Jonathan Hollander/Facebook

Adel Al-Jaf, bekend onder zijn artiestennaam “Adel Euro”. Foto: Jonathan Hollander/Facebook

Dit artikel van Lucy Martirosyan verscheen oorspronkelijk op PRI.org op 6 juli 2016, en wordt hier opnieuw gepubliceerd op basis van een content-sharing overeenkomst.

De moonwalk was makkelijk voor hem. Hij kon bijna alle bewegingen van Michael Jackson nadoen. Maar Adel Al-Jaf, bekend onder zijn artiestennaam “Adel Euro”, zou altijd in afzondering moeten dansen zolang hij in Irak bleef wonen.

Hij werd verliefd op dansen nadat hij Michael Jackson en Britney Spears samen had zien optreden [en]. Dat was het moment waarop hij besloot danser te worden. Hij begon cd's van Michael Jackson te verzamelen en het dansen van de artiest te imiteren.

Maar in Irak wordt er anders gekeken naar mannen die dansen en zingen, zei Al-Jaf in een interview met de BBC in 2015 [en]. Ze worden uitgemaakt voor verwijfd, zwak of homoseksueel.

Zijn ouders waarschuwden hem dat hij in problemen kon komen door zijn breakdancen en rappen.

Al-Jaf was een van de 250 mensen die op 3 juli werden gedood in het district Bagdad, bij de bomaanslag die werd opgeëist door de militante groep ISIS.

“Mijn ouders vertelden me dat wat ik doe gevaarlijk zou kunnen zijn in Irak — omdat dit niet onze cultuur is”, zei Al-Jaf in dat interview in 2015. “Ik kan niet op straat dansen of buiten deze bewegingen maken. Ze zeiden dat dit problemen voor mij zou opleveren. In Irak is er geen toekomst voor deze kunst, voor deze hobby die ik leuk vind.”

Toch bleef Al-Jaf dansen, zingen en rappen. Hij koos vaak afgelegen plekken in parken om zijn bewegingen te oefenen. Als de politie hem liet ophouden, zei hij dat hij niet aan het dansen was, maar dat hij een vechtsport beoefende — wat mannelijker en daarom acceptabeler was voor Al-Jaf om te doen.

Via YouTube en Skype kreeg hij feedback op zijn dansen van Jonathan Hollander, de oprichter van Battery Dance, een dansgroep uit New York.

Later trad Al-Jaf op met Battery Dance in de Jordaanse hoofdstad Amman.

Dit was de eerste keer dat Al-Jaf optrad voor een publiek. Hieronder staat de video van zijn eerste optreden.

Toen hij uit Jordanië terugkwam in Irak, werd hij depressief, vertelde Al-Jaf.

“In onze cultuur zijn ze fel gekant tegen dit soort hobby's. Een man die danst is geen echte man”, zei hij.

Maar hij dwong zichzelf om toch te blijven dansen, ondanks de negatieve houding binnen zijn samenleving tegenover mannen die dansen.

“Eens zal ik weggaan uit Irak en naar een plaats gaan waar de mensen niet tegen dansen zijn maar ervan houden.”

Start een discussie

Auteurs graag inloggen »

Regels

  • Alle reacties worden beoordeeld door een moderator. Verzend je reactie maar één keer, anders kan deze als spam worden gemarkeerd.
  • Wees respectvol tegen elkaar. Reacties met hatelijke opmerkingen, obsceniteiten en persoonlijke aanvallen worden niet goedgekeurd.